De leraar die een kip was

Het is tijd voor mijn eerste blog! Graag wil ik beginnen met het eren van enkele leraren die ik op mijn pad heb gehad. Dat zijn er ontzettend veel geweest – en er zullen steeds meer bijkomen.

Het gangbare beeld van een spiritueel leraar is vaak dat van een verlicht meester. Zo iemand waarbij men te allen tijde, met alle soorten problemen terecht kan. Grote voorbeelden zijn Jezus en Boeddha; zij hebben zelfs grote religies doen ontstaan. Het is geruststellend om te kunnen geloven dat er een persoon is die alles weet. Toch is het naar mijn idee niet nodig om één goeroe te vinden, waar je je langdurig aan toewijdt. Je kan het veel dichter bij huis zoeken. Een wijze les zit soms in een klein hoekje.

Het belangrijkste hiervan is dat je het kunt zien. We leven momenteel in een maatschappij die voornamelijk gelooft in ‘waarheden’ die op een bepaalde, vastgestelde manier zijn aangetoond. Ik doel hiermee op de (moderne, westerse) wetenschap. Deze heeft ons veel kennis geleverd. Het heeft echter ook de ‘waarheid’ die je van binnen voelt doen ondersneeuwen. Terwijl deze ‘waarheid’ naar mijn beleving minstens zo betrouwbaar is! Alleen al omdat wij het resultaat zijn van talloze generaties aan leerervaringen. Ik schrijf overigens ‘waarheid’ tussen aanhalingstekens, omdat ik er niet zeker van ben dat er zoiets als ‘waarheid’ bestaat. Ik doel hier vooral op iets waarin je oprecht gelooft dat het op dit moment is zoals het is. Een voorbeeld van een gevoelde ‘waarheid’ (gaan die aanhalingstekens je al irriteren? Ik ben er nu mee begonnen, dus kan er helaas niet mee stoppen…) : wanneer je aan iemand denkt en een ogenblik later belt diegene jou. Je verstand wil misschien zeggen dat het toeval is, maar in je hart voel je ‘hé, daar was even een verbinding tussen die persoon en mij.’

Het zien en accepteren van ‘kleine leraren’ is ook zo’n gevoels-‘waarheid’. Als je ervoor open kunt staan, heb je toegang tot een eindeloze wereld aan lessen. Vaak leuk, soms confronterend. Een terugkerende lerares in mijn leven is bijvoorbeeld mijn hond Lena. Omdat zij erg op mij afgestemd is, voelt zij feilloos aan wanneer ik iets zou kunnen verbeteren. In depressieve episodes heb ik me wel eens willen verstoppen door lang TV te kijken. Lena greep dan uiteindelijk in, door mij op allerlei manieren af te leiden. Een favoriete manier was en is haar ‘angry stare’: ze staart me dan eindeloos op een strenge manier aan. Hierin kon ik kiezen: of ik bedacht met mijn hoofd dat het maar een dier is, egocentrisch bovendien. Of ik voelde de resonantie in mijn hart: wat ik nu doe is inderdaad niet bevorderend voor mijn welzijn. Door de boodschap te accepteren, had ik de keus om gezonder gedrag te kiezen. En dat deed ik dan ook (meestal…).

Een andere lerares was mijn kip Trijn. Zij had een les voor me die ik nooit zal vergeten. Ik had destijds drie kippen, Trijn, Truus en Toos (ik wil ze toch even noemen, want ze waren zooo leuk). Trijn had kennelijk de taak tot voortplanting op zich genomen. Een hopeloze taak, gezien het gebrek aan hanen in haar omgeving. De kippen liepen los in de tuin en het viel al snel op als Trijn broeds was. Ze ontbrak in die fases in het scharrelende groepje. Dan zat ze met een ijzeren focus op een paar eieren in de legbak. Om haar zo snel mogelijk uit haar broedse staat te halen, tilde ik haar telkens van de eieren af. Ik zette haar dan in de tuin, zodat ze wat kon scharrelen en eten (want daar was natuurlijk geen tijd voor tijdens het broeden). Maar Trijns koppie stond absoluut niet naar die dagelijkse dingen. Dus wat ze dan deed was alles afraffelen: ‘eerst deden we altijd wat scharrelen, zo, hup, schoffeltje hier, schoffeltje daar. O ja en dan stofbaden, rol, rol, en gauw verder. Eten naar binnen schrokken, slok drinken en –hop- snel op bed!’ Het zag er niet uit. Ik zou bijna zeggen: als een kip zonder kop. De les die mij hier werd getoond was hoe bizar wij mensen eigenlijk zijn als wij dingen op de automatische piloot afdraaien. Zonder bezieling, zonder bewuste aandacht. Alles afraffelend, om bij een (denkbeeldig) doel te komen. Als een stel broedse kippen! Als ik nu weer teveel in mijn hoofd zit en te weinig echt aanwezig ben, zie ik Trijn voor me. Dan realiseer ik me weer dat ik niet zo door het leven wil gaan.

Zo heb ik nog veel meer mooie voorbeelden van leraren. Kijk maar eens om je heen en probeer te voelen wanneer je een lesje aangeboden krijgt. Sceptisch? Begin dan hypothetisch: ‘stel dat dit een les is…?’ Uiteindelijk is de winst vooral dat jij groeit door dit soort situaties. Ik hoop dat jij, met mij, in ieder geval lerares Trijn wilt omarmen en haar boodschap met je meeneemt. Als reminder om bewust te zijn, waar je ook bent. Want anders is het géén gezicht.

Trijn