Energetisch aankleden: mijn ochtendmeditatie

Zoals ik mij elke ochtend aankleed met fysieke kleding, zo kleed ik mij ook aan met energie. Het is geen verrassing dat ik mij met energieën, de onzichtbare stromingen in het leven bezig houd. Als hooggevoelig persoon is dit op mijn pad gekomen, omdat ik overspoeld raakte door energieën en prikkels. Door mij ’s ochtends via meditatie bezig te houden met mijn eigen energieveld, kan ik beter bij mezelf, in het hier en nu, blijven en raak ik minder snel overprikkeld. Omdat het mij helpt, wil ik deze ochtendmeditatie ook graag aan jullie aanbieden.

In het onderstaande filmpje kun je de meditatie helemaal volgen. In dit blog leg ik meer uit over het nut en de werking ervan.

Visualiseren
Deze meditatie is voornamelijk een visualisatie. Dit houdt in dat je je voorstelt dat iets gebeurt. Als je een beelddenker bent, kun je het voor je zien. Of anders kun je het voelen, bijvoorbeeld. Eigenlijk gebruik je je fantasie, je gedachtekracht, ten bate van jezelf. Dit kan enige oefening vragen, zoals bijna alles door oefening beter wordt.

Om te beginnen, ga ik op een rustige plek zitten, met rechte rug. Dan sluit ik mijn ogen en adem rustig in en uit.

1. Aarden
Het aarden, of gronden, kan op vele manieren. Zo heb ik eerder een boom meditatie gepost op YouTube, waarbij de wortels van de boom ook voor aarding zorgen. In deze ochtendmeditatie laten we een koord vanaf het wortelchakra (bij je stuitje) naar de kern van de aarde gaan. Met aarden verbind je je energiesysteem met de aarde, wat allerlei voordelen oplevert. Je bent meer verankerd in jezelf en in het hier en nu. Daarnaast kun je ruis die je hebt opgebouwd via die verbinding afvoeren naar de aarde. Prikkels, emoties van anderen, dat soort dingen. Zoals alle ‘shit’, zet de aarde jouw energetische ruis om in iets voedzaams. Het maakt dat je je kalmer en helderder voelt en dat je kunt ontspannen. Verder kun je energie uit de aarde opnemen. Via je koord voed je je energieveld, zoals je je lichaam ook voedt met voedsel.

2. De Bron
Daarna verbinden we ons vanuit de kruinchakra (op je kruin) middels een koord met de Bron. Of God, het universum, of wat voor jou maar goed voelt. Het gaat erom dat het bij jou past en dat jij het voor je kunt zien. Dit koord doet eigenlijk hetzelfde als de aarde, het zuivert ruis en het voedt je energieveld. Alleen waar de aarde kalm, koel, yin, is, is de Bron activerend, warm en yang. Beide energieën samen maken een mooie balans voor je energiedieet :). Daarom laten we in de meditatie beide energieën in ons systeem stromen. Je stopt wanneer het voldoende voelt voor jou.

3. Het veld om je heen
Beide energieën laat je vervolgens verder door je systeem stromen, waarbij je als het ware overstroomt en de energie ook om je heen komt. Daarbij creëer je een soort lekker energiebadje om je heen. Dat kan je over het geheel een prettig, gekoesterd gevoel geven. Het is tevens een beschermlaagje tegen minder fijne prikkels.

4. Jouw ziel
De volgende stap is minder vaak gebruikt in dergelijke meditaties. Ik heb hem ertussen zitten, omdat ik de neiging heb snel het contact met mezelf te verliezen. Hooggevoelige, en bijvoorbeeld ook autistische, personen hebben vaak moeite met goed in hun lichaam zitten, qua energie. Daarom is mijn volgende fase in het aankleden dat ik mijn zielenlicht in mijn hele lijf laat schijnen. Dat mijn ziel, mijn essentie, ikzelf, mijn hele lichaam in bezit neem. Mijn lijf is van mij en ik mag het helemaal ‘bewonen’. Ik stel het voor als een licht dat ergens in mijn lichaam begint en steeds groter wordt. Ik schijn ook graag mijn licht door in dat energiebadje om me heen, gewoon omdat het prettig voelt. Hier ben ik!

5. Laagjes
Om mijn energieveld vervolgens te beschermen tegen al die prikkels en ruis van buitenaf, plaats ik daarna een gouden ei over mezelf. Het valt om het energiebadje, dus ik heb bewegingsruimte in het ei. Het ei is doorzichtig, dus ik ben niet helemaal afgesloten van de buitenwereld (dat voelt voor mij niet goed; ervaar zelf wat voor jou goed voelt voor wat betreft de dichtheid en grootte van het ei). Gouden energie houdt je energieveld zuiver. Het zorgt ervoor dat de prikkels buiten het ei blijven.

Het volgende laagje kan een laagje zijn om elektromagnetische stralen, of gifstoffen te weren. Die doe ik er graag tussen, gewoon om mijn lijf extra te ondersteunen. Het is een extraatje. Je gedachtekracht is oneindig groot; als jij de intentie zet dat je beschermt bent tegen schadelijke stoffen, dan gaat jouw hele systeem aan het werk met die intentie. Zelf merk ik dat het werkt, omdat ik ga gapen, of zuchten, of moet boeren… Dat zijn tekenen van energetische zuivering.

Het laatste laagje is een soort onzichtbaarheidscape, een soort Harry Potter gereedschap. Het is blauw licht, dat weer over je ei heen gaat. Dit blauwe licht maakt je onzichtbaar voor duistere intenties. Bijvoorbeeld mensen die boos op je zijn. Dit is vooral helpend als je zelf nog ‘haakjes’ hebt, waar zoiets aan kan haken. Dat wil zeggen: dat je nog trauma’s en triggers hebt, waardoor je bijvoorbeeld erg kunt zitten met een nare opmerking van iemand, of geneigd bent je te laten meevoeren in een twistgesprek. De duistere intentie kan je niet vinden, wat het voor jou een stuk rustiger maakt! Dit kan ook gaan om iets wat in het collectief rondhangt, of iets op tv, bijvoorbeeld.

6. Hoger Zelf
Ik zet mezelf ook graag in het licht van mijn Hoger Zelf. Dat kun je zien als een grotere en wijzere jij, waar jij een deel van bent. Het kent jouw pad en jouw behoeftes en begeleidt jou hierin. Je stelt je simpelweg voor dat recht boven jou een spot, of zonnetje, is dat recht op jou staat. Zodat je middenin dat licht staat. Daarmee zorg je voor een goede verbinding met het Hoger Zelf. Van die dingen: altijd mooi meegenomen.

Aangekleed!
Nu ben je energetisch aangekleed! Het gaat erom dat het jou dient, het zijn allemaal geen ‘moetjes’. Je voelt vanzelf wanneer iets jou kan helpen en op welke manier dan. Misschien past bijvoorbeeld de boom meditatie beter bij jou (daar zit het aarden en het afstemmen op de Bron ook in). Of misschien wil je juist nog intensiever met energieën werken ’s ochtends. Het kan ook per dag verschillen. Ik heb door de jaren heen allerlei gereedschap verzameld voor mijn ochtendmeditatie. Uit de Chinese geneeswijzen, uit de mindfulness, het Boeddhisme, etcetera. Afhankelijk van hoe ik mij voel en hoe mijn dag wordt, pas ik mijn ochtendmeditatie aan. Mijn energetische kleding. Zoals ik mijn fysieke kleding afstem op het weer en mijn gemoedstoestand. Soms aard ik mezelf tussendoor, of laat ruis wegstromen. Zoals ik overdag tussendoor een jas aan of uit doe, of mijn rok rechttrek. Het is in ieder geval fijn om voor het slapen gaan nog de ruis weg te laten stromen, of de boom meditatie te doen, voor een goede nachtrust.

Hier is eindeloos veel over te vertellen. Ik kan me voorstellen dat je meer wilt weten over goede energetische bescherming. Of over overprikkeling, gevoeligheid, bij jezelf blijven… Je kunt mij altijd vrijblijvend een bericht sturen hierover. We kunnen dan samen kijken waar jij behoefte aan hebt en wat voor rol ik daarin kan spelen. Tips voor blogs of filmpjes zijn natuurlijk ook welkom!

Bij deze de meditatie:

En voor de volledigheid ook de boom meditatie:

Sprookje: zoektocht naar wijsheid

Er was eens een jongeman. Hij leefde in een eenvoudig boerengezin als middelste van drie broers. De jongeman voelde zich altijd een buitenbeentje, omdat hij anders was dan zijn familie. Zo hield hij van bloemen en vlinders. Maar toen hij dat vertelde, lachten zijn vader en broers hem uit. Ook voelde hij het aan als er iets mis was met een familielid, of dier van de boerderij. Daar zei hij niks over, uit angst weer uitgelachen te worden. Hij probeerde zich aan te passen, wat hem ongelukkig maakte. Maar ja, wat kon hij anders? Zijn broers wisten al dat zij hun vader wilden volgen als boer. Daar was de jongeman jaloers op, want híj wist niet wat hij wilde. Wat kon een eenvoudige boerenzoon anders dan boer zijn? Dit alles hield hem zo bezig, dat hij op een dag besloot om op pad te gaan. In een dorp, twee dagen reizen naar het oosten, zou een wijze oude vrouw wonen. Van heinde en verre kwamen mensen deze wijze vrouw om raad te vragen. De jongeman hoopte dat zij hem kon helpen.

De jongeman vertrok ’s ochtends vroeg, op zijn trouwe paard. Hij voelde zich enthousiast, maar was ook wel gespannen; hij had nog nooit eerder alleen gereisd! Op een gegeven moment reden ze over een smal bergpad. Er was een scherpe bocht om de berg heen. Het paard van de jongeman stond opeens stil. De jongeman keek naar het dier en voelde dat het met een reden stopte. Een koopman, die met zijn koets achter hem gereden had, haalde hem in. “Wat sta je te lanterfanten jongen?” Riep hij. De jongeman antwoordde: “past u op, mijnheer. Mijn paard voelt onraad.” De koopman lachte en vervolgde zijn weg. Toen de koopman bij de bocht kwam, raasde net een grote koets de bocht om. Met een enorme knal botste de koopman tegen de andere koets op. De paarden vielen en de koetsen waren beschadigd. Beide koetsiers waren hevig geschrokken. De jongeman zag alles en voelde de pijn. Hij hielp tot laat in de avond mee om de schade te herstellen en de gewonde paarden te verzorgen.

Na een nacht in de open lucht trok de jongeman verder. De koopman en de andere koetsier waren hem dankbaar voor zijn hulp en beloonden hem met brood en appels. Blij nam hij nu een hap uit een sappige appel. Na de berg kwam een heuvellandschap, waar de jongeman twee andere reizigers trof. Een stel, dat naar de ouders van de vrouw op weg was. Ze babbelden wat. Een paar keer wees de jongeman op iets moois wat hij zag: de lila pinksterbloemen in het gras, een bijzonder vogeltje, het zonlicht dat door de bomen gefilterd werd… Het viel hem op dat het stel telkens verbaasd reageerde op zijn terloopse waarnemingen. Alsof zij het niet gezien hadden. Het was haast alsof ze beide een andere weg aflegden, in plaats van dezelfde. Zij lachten hem echter niet uit, zoals zijn familie, maar vonden het leuk wat hij hen liet zien.

Toen het avond was, gingen de reizigers onderdak zoeken. Er waren twee herbergen in het dorpje waar zij aankwamen. Het stel wilde naar de nieuw ogende herberg met een flitsend naambord voor de deur. De jongeman wilde dit echter niet. Waarom wist hij niet precies; het voelde niet goed. Bij de andere herberg voelde hij echter een warm gevoel in zijn hartstreek. Ze besloten te splitsen en de jongeman ging alleen naar de minder flitsende herberg.

De herberg van de jongeman was een gezellige boel. Terwijl hij wachtte op zijn maal, raakte hij in gesprek met de vrouw van de herbergier. Ze had een probleem en de jongeman luisterde en gaf haar raad, wanneer dit in hem op kwam. Hij genoot van het contact en zij ook. Toen het eten geserveerd werd zei de vrouw: “dit eten is van het huis. Door jou weet ik nu hoe ik mijn probleem kan oplossen en daar ben ik je dankbaar voor!” Die nacht sliep de jongeman als een roos.

De volgende ochtend bleek dat het stel afgezet was door de herbergier van de flitsende herberg. Er waren veel verborgen kosten geweest en het eten was ook ondermaats. In plaats van ‘ik zei het toch’ te roepen, liet de jongeman geduldig het stel uitrazen. Gewoon, omdat dit beter voelde voor hem. Ze kwamen aan bij het ouderlijk huis van de vrouw en het stel bedankte de jongeman voor zijn gezelschap. De man zei: “we kennen je net, maar je voelt als een echte vriend. Wil je een hapje met ons mee eten, voor je verder gaat?”

Aan het einde van die dag kwam de jongeman in het dorp van de wijze vrouw aan. Hij leed zadelpijn van al het paardrijden en was erg moe, maar ook opgetogen. Het duurde niet lang voor hij de oude vrouw vond; ze was alom bekend in het dorp. De vrouw zat op een kleed op de grond, onder een enorme eik. Er waren meer mensen die haar om hulp vroegen. De jongeman wachtte in de rij. Ondertussen keek hij zijn ogen uit. De omgeving was hier zo mooi! Overal stonden wilde bloemen en vlinders kwamen hier in grote getale op af. Hij wees de vrouw vóór hem hierop. Zij had een ernstige uitdrukking op haar gezicht. Echter, toen ze keek naar de bloemen en vlinders, verscheen er een glimlach. “Inderdaad, het is erg mooi,” zei ze.

Uiteindelijk was de jongeman aan de beurt. De vrouw was eenvoudig gekleed, ze glimlachte en haar ogen schitterden als diamanten. Hij begon te vertellen: “geachte wijze vrouw, ik heb een probleem. Ik ben anders dan mijn familie en dat vind ik moeilijk. Ik wil zo graag óók mijn plek vinden, maar ik weet niet wat ik kan bijdragen. Wat kan ik doen?” De oude vrouw keek hem aan en zei: “waarom kom je naar mij toe, als je het antwoord reeds ontvangen hebt?”

De jongeman keek verbaasd. “Maar ik ben speciaal naar u gekomen om uw wijsheid te ontvangen! Ik heb uw hulp nodig!” De wijze vrouw glimlachte. “Waarom zou je van mij willen horen wat het leven je reeds heeft getoond?” De jongeman voelde zich nu verward. De wijze vrouw vervolgde: “ga in de tijd dat je hier bent je reis nog eens na en stel bij elke gebeurtenis de vraag die je mij gesteld hebt.” De jongeman droop af, ontevreden dat hij geen wijsheid had ontvangen van die Grote Wijze.

Toch volgde hij haar advies op. Een paar dagen lang bleef hij in het dorp. Hij zat tussen de prachtige bloemen en schreef alle gebeurtenissen van zijn reis op. Telkens vroeg hij zichzelf: “hoe kan ik mijn plek vinden? Wat heb ik te bieden?”

Op de derde dag rende de jongeman al vroeg naar de grote eik. Hij was de eerste bij de wijze oude vrouw. Zij glimlachte naar hem en zei: “ik zie dat je je antwoorden gevonden hebt?” “Ja!” Riep de jongeman blij. “Toen ik op het bergpad reed, kon ik aanvoelen dat mijn paard mij wilde waarschuwen. Ook voelde ik aan dat de flitsende herberg niet de juiste was voor mij. Mij is dus tweemaal ongeluk bespaard gebleven door mijn gevoeligheid. Ik hielp de koopman en de andere koetsier. Daarvoor werd ik beloond met waardering en voedsel. Ik hielp ook de vrouw van de herbergier en ook zij beloonde mij met voedsel en waardering. Ik hielp ook het stel door een vriend te zijn en ook zij gaven mij waardering en voedsel. Ik werd beloond en voelde mij op mijn plek, gewoon door te zijn wie ik ben! En doordat ik de schoonheid om mij heen zie, maakte ik het stel en de vrouw in de rij vrolijk. Dat zijn allemaal mijn talenten. Met mijn gevoeligheid help ik mezelf en anderen en laat ik iedereen de schoonheid om hun heen zien!”

De jongeman nam met een vol hart afscheid van de wijze vrouw. Vanaf die dag maakte het hem niet meer uit als hij uitgelachen werd. Hij wist dat zijn anders zijn waardevol was. En omdat hij anders durfde te zijn kwamen mensen hem vanzelf om raad vragen. Zo werd de jongeman zelf een Grote Wijze in zijn dorp, compleet met ogen die schitterden als diamanten. ~*~

Het kan leuk zijn om te reflecteren op dit verhaal:
– Wat maakte dat de jongeman zich niet gelukkig voelde?
– Hoe kwam het dat de jongeman zijn plek vond in het leven?
– Wat was de rol van de wijze vrouw hierin?
– Wat gebeurde er toen hij zijn talenten had gevonden?
– Wat is daar, terugkijkend, eerst voor nodig geweest?
– Als je al deze vragen eens spiegelt aan jouw eigen leven; wat zie je dan?

Graag wil ik jouw ‘wijze vrouw’ zijn en je ondersteunen in jouw ontdekkingstocht, door je zelf de antwoorden te laten vinden. Of je nou zeven bent of 47. Wil je meer weten? Bellen of mailen kan altijd. Veel plezier met jouw reis!

Nieuwetijdskinderen

Over de (school-)kinderen van nu

Hondjes in de kantlijn

Eind 1988 werd ik geboren op het platteland van Groningen. Veel groen, veel ruimte. Mijn schoolleven startte overzichtelijk, op een basisschool met 100 leerlingen, in een rustig dorpje. Een geluk daarbij was dat mijn moeder destijds thuis was voor ons, kinderen. Tussen de middag kon ik naar huis, mijn schoenen uitdoen (dat was heel belangrijk) en in mijn eigen ruimte zijn (net zo belangrijk). Opgeladen en ontladen kon ik dan de middag in. Tekenschriften verslond ik. De één na de ander tekende ik vol en nam daarin ook gelijk andere, daar niet voor bestemde schriftjes mee. Omdat we met z’n 21-en waren in de klas, was er ruimte voor het individuele kind. Dat ik in de kantlijn van mijn taalschrift wel eens een hondje neerzette, dat was gewoon Marieke, die tekende graag. Natuurlijk waren er ook hobbels op de weg. Zo was hooggevoeligheid in die tijd nog helemaal niet in beeld, waardoor toen al een belangrijk deel van mij niet gezien werd. Een deel wat ik daarom uit noodzaak begon weg te stoppen.


Steeds voller hoofd, steeds stiller lichaam

Hoe anders dan het rustige dorpsschooltje was de middelbare school voor mij. Ik ging naar de Grote Stad (Groningen), naar een school met 800 tot 1000 leerlingen. Pubers, die rookten op het schoolplein en ruzie zochten met de docenten. Die laatsten zagen na jou nog vijf klassen met andere kinderen. Vooral zwaar vond ik de uren van stilzitten. Een heel uur op een stoel, luisteren en moeten doen waar mijn hart niet lag. Van pure ellende nam ik een houtblokje mee uit het technieklokaal en begon onder de les met mijn breekmes er een rondje van te slijpen. Totdat de wiskundeleraar het zag en er een stekende opmerking over maakte, waardoor de klas mij vrolijk uitlachte. Ik mocht niet meer tekenen tijdens uitleg, of in de kantlijn van huiswerk. Als ik ontspannen op mijn stoel zat, werd ik zelfs door mijn klasgenootjes gecorrigeerd. Rechtop zitten, ogen op de docent, stil zijn. Van het stilzitten kreeg ik het ijskoud. Mijn lichaam had beweging nodig! Ook om al die informatie van mijn hoofd mijn lijf in te krijgen. Nu stapelde het zich op. Mijn hoofd werd voller en voller en mijn lichaam stiller en stiller. Gevoelig als ik was, reageerde ik tevens erg op de onpersoonlijke en vaak disharmonische sfeer in de klas. Ik zat soms huilend in de klas (door andere omstandigheden) en de docent zag het niet (of deed alsof). Wat mijn leven daarbij erg stressvol maakte, waren het constant beoordeeld worden (5,5 of hoger!) en het huiswerk. Opeens volgde school me tot in mijn veilige haven! Maar goed, ik was een brave leerling die geen heibel schopte, dus niemand maakte zich zorgen.

One size fits all

Op mijn zeventiende was het tijd om een carrière te kiezen. Ik koos Diermanagement (na een jaar Communicatiesystemen, maar deze omschrijving geldt voor beide). Ik hield van dieren, mensen en vormgeven en volgde mijn hart. Weer liep ik echter tegen de manier van lesgeven aan. Enorme leerboeken; soms wel 1000 pagina’s vol met informatie, tot in de kleinste, meest zinloze details. Stilzitten. Soms 3 uur achtereen in hetzelfde hoorcollege. Het woord zegt het al: je mag alleen horen. In een donkere zaal zonder daglicht staarden we naar de docent die opdreunde wat er op de powerpoint-presentatie stond. Ook nu werden intuïtie en contact met je lichaam totaal niet belangrijk geacht. Je hoofd, daar ging het om. Daar moest in zo’n kort mogelijke tijd zoveel mogelijk kennis in. Ook nu weer keiharde deadlines, begin- en eindtijden en regels. Voor een gevoelige Marieke soms niet te volgen. Dan stond er op BlackBoard een melding dat we naar lokaal B moesten in plaats van A en kregen we een mailtje dat de deadline van ons huiswerk toch verschoven werd. O ja en als je kijkt op de monitor in de hal, dan zie je de actuele lestijd van je vak. Al die kanalen, al die regels en prikkels, het werkte niet zoals ik werkte. Maar ik moest maar werken zoals het systeem werkte. En ik wilde het zó graag goed doen, dat ik me krampachtig aan probeerde te passen.

Welkom in de ratrace

Het zal je niet verbazen dat ik, na zoveel jaren training, op diezelfde gestreste en hoofdige manier mijn werkende leven in stoomde. Met totale veronachtzaming van mijn lichaam, gevoel en geestelijke gezondheid. Terwijl mijn systeem mij zoveel te vertellen had! Het reageert feilloos op sferen, subtiele zintuigelijke prikkels en mijn interne ‘klimaat’. Dit heb ik allemaal moeten leren toen ik in een zware burn out belandde en niet begreep waarom ik niet met het systeem mee kon komen. Ik voelde me niet goed genoeg, falend.


Kinderen van nu

Ik deel deze ervaring, omdat er steeds meer hooggevoelige kinderen geboren worden. Dit noemt men ook wel nieuwetijdskinderen. Kinderen die een rijk gevoelsleven hebben, creatief en intuïtief zijn en subtiele prikkels opvangen. Kinderen die het nodig hebben in contact te staan met zichzelf en de natuur. Die tussen de sommetjes door misschien even willen bewegen, of hondjes in de kantlijn moeten tekenen, om hun hersenhelften in balans te brengen. Kinderen voor wie grote groepen en een op correctie gerichte hiërarchie niet werken. Kinderen die soms moe en overprikkeld zijn en dan niet kunnen functioneren, ook al wil de school van wel. Mijn hart gaat uit naar deze kinderen.

Levenslessen en carrièrelessen

Wat was mijn leven anders gelopen als we op school geregeld aardingsoefeningen hadden gedaan. Als we vrijer mochten bewegen en tekenen. Als ik meer had mogen leren wat bij mij past en waar mijn talenten liggen. Als er lessen waren geweest gericht op hoe overprikkeling werkt. Levenslessen, in plaats van enkel carrièrelessen. Aangeboden op een plezierige, stimulerende manier. Meer in de natuur! Hiermee wil ik overigens niet leerkrachten in een kwaad daglicht stellen. Het gaat mij om het schoolsysteem. Ook voor veel docenten werkt dit systeem niet. Te veel kinderen onder je hoede hebben, bijvoorbeeld: dat is bij voorbaat al een gefaalde missie. Zonde dat het talentvolle leerkrachten op onmogelijk gemaakt wordt om kinderen te helpen.

Tijden veranderen. Dit filmpje van Prince Ea verwoordt, mooier dan ik zou kunnen, hoe het schoolsysteem ook zou moeten veranderen. Je gaat een vis -die uitstekend kan zwemmen, toch niet dwingen in een boom te klimmen? Ieder kind is uniek en met de toename van hooggevoelige kinderen (en dus mensen) wordt het des te belangrijker om juist die uniekheid te laten stralen.

P.S. Vanaf maart 2020 bied ik holistische kindercoaching aan. Mail of bel gerust voor meer informatie. Lees hier meer over dit aanbod.