In gesprek met…

Het was ochtend en ik lag in bed te schrijven. Dit doe ik regelmatig, sinds ik in de Happinez over Julia Cameron las. Deze zeventiger heeft zich jarenlang verdiept in creativiteit. En een manier om de creatieve energie te laten stromen is, volgens haar, door ’s ochtends te schrijven. Je hoofd staat dan nog niet helemaal ‘aan’, waardoor je tot verrassende inzichten kunt komen, die uit andere lagen dan je ratio opborrelen. Het idee is dat je het schrijven laat gebeuren. Gewoon, neerpennen wat in je opkomt. Ook als dat is dat je niet wilt schrijven, zoals ik nu deed.

: – (
Wat ik al een paar keer eerder voelde, voelde ik nu ook. Spanning, vermoeidheid, weerstand, oorsuizen. Niet prettig. Ik was hiervoor dan ook steeds afgehaakt bij deze schrijfsymptomen. Nu, echter, kwam een idee in mij op. Ik noteerde de symptomen en kwam bij boze gevoelens uit. Toen schreef ik: “hallo boosheid, wil je je voorstellen?” Daarna schreef ik het antwoord dat in mij opkwam. Gepaard met een heftige emotie van verdriet schreef ik dat het niet eerlijk was. Dat ik er ook mocht zijn! Het eindigde met een verdrietige smiley. Ik besloot dit dieper te onderzoeken.

Tiener in de problemen
Als ik met opstellingen werk, zullen sommigen weten, vraag ik geregeld ook hoe oud iemand is op een bepaalde plek. Een emotionele herinnering kan gekoppeld zijn aan een leeftijd. Dus nu vroeg ik ook hoe oud deze boosheid was. “14 :-(“ was het antwoord. Ik schreef terug aan mezelf: “hoe kan ik je helpen?” Nou, er was genoeg. Ik vond mezelf lelijk en dik en ik had problemen in de categorie van ernstige disharmonie in mijn directe omgeving. Ik liet me al lekker gaan met de smileys en nu ik mij verder verbond met de veertienjarige in mij, liet ik ook het taalgebruik van die tijd toe. Met “super” en “vet” en sms-taal. Weet je nog, toen je zoveel mogelijk informatie in 1 sms wilde stoppen? En weenie schreef in plaats van ‘ik weet het niet’? Dat. Supervet. Met het schrijven kwamen de bijbehorende emoties mee. Fijn, dacht ik, dan kan ik er wat aan doen. Dus ik stelde meer vragen.

Jouw wil geschiedt
Zo schreef ik een beetje heen en weer. Ik kwam erachter dat mijn veertienjarige heel negatief dacht over zichzelf en alles om haar heen. Bij nadere inspectie bleek dit een (onbewuste) uitlaatklep te zijn voor de negativiteit die op haar af kwam, waar zij geen invloed op had. Helaas wist ik als volwassene dat die situatie nog wel een tijd zou duren, dus kon ik haar niet geruststellen. Wat was dan nog meer mogelijk? Ik was en ben toevallig net weer bezig met de kracht van je eigen scheppende vermogen. Je gedachtes, je doen en laten, waar je je tijd en energie aan schenkt… Het is allemaal vormend voor hoe je leven eruitziet. Dat is een kracht die je altijd bezit, hoe machteloos je ook bent in een situatie. Dit besloot ik door te geven aan veertienjarige Marieke.

Ik ben supercool
Eerst vond ze het allemaal kut. Maar al schrijvende werd ze steeds enthousiaster. Het was alsof een luikje open ging en er licht scheen op iets wat ze niet eerder had gezien. De strategie van worstelen met de negativiteit, hopende dat iemand haar zag en zou helpen, kon verruild worden door het oppakken van haar eigen kracht! We fantaseerden over wat ze daarmee zou doen als ze groot was. Ook leerde ik haar dat wat anderen daarbij deden niet haar probleem was. Ze zag nu in dat ze zichzelf supercool kon vinden, ongeacht wat anderen zeiden. Het maakte haar blij. Aan het einde kreeg ik zelfs een blije smiley en een hartje.

Help anderen, help jezelf
Zoals vaak met dit soort zelfreflectie en -inzichtmethodes, werkte het door. Mijn systeem ging verbanden leggen en zag onder meer dat de drang om problemen voor anderen op te lossen (schuldig!) ook voortkwam uit de drang om verlost te worden van pijn. Pijn vanwege die ernstige disharmonie, de personen die dit ook raakte en mijn onmacht hierin. Hen helpen zou mijzelf helpen, was de onbewuste conclusie. Dan zou er immers minder lijden zijn. Helpen was dus minder altruïstisch gedrag dan ik (mijn ego) zou willen. Weer een overlevingsstrategie boven water. Zo denk je dat je nu wel gezuiverd bent van gebroken mechanismen, zo popt er opeens weer eentje op. Iets met ‘je bent nooit uitgeleerd’.

“Hallo met mij”
Ik vertel deze ervaring om jullie ook een stukje eigen kracht aan te reiken. Er was niemand bij mij toen ik deze heling doorging. Mijn systeem wist precies wat het nodig had. Ga met jezelf in gesprek. Schrijvend, mediterend, tekenend, of hoe dan ook. Uit jezelf en wees nieuwsgierig. Ontvang met open armen die oude pijnen; dat angstige kind, die boze tiener… Je bent nu volwassen, je kunt het nu dragen. En omdat je het nu kunt dragen, kan het nu geheeld worden. Wat een geschenk voor jouw jongere jij en de jij die je nu bent.

Heb je vragen over deze methode, of naar aanleiding van je gesprek met jezelf? Dan kun je altijd vrijblijvend een mailtje sturen, of bellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *