Dana, geven uit het hart

Onlangs was ik op retraite, van Wake Up, de jongvolwassenen-tak (ja daar hoor ik nog bij!) van Plum Village. Plum Village is weer een centrum vanuit de leer van Thich Naht Hanh. Een boeddhistisch leermeester. Wake Up heeft diverse groepen door Nederland, ook in Groningen. Deze groep komt wekelijks bij elkaar om te mediteren en mindfulness te beoefenen. Omdat deze avonden zo verrijkend voor mij zijn, leek een hele retraite hiervan me wel iets voor mij. En dat was het! Ik deel graag een paar inzichten die ik heb opgedaan in die vier dagen. Deze keer: geven en ontvangen.

Een onderdeel van de filosofie, leer, of hoe je het wilt noemen, is Dana. Dana is geven, onbaatzuchtig, vanuit het hart. Dit is een spirituele beoefening voor de gever zowel als de ontvanger. Voor de gever is het een oefening, omdat deze iets opoffert (geld, tijd, energie, …) ten gunste van een ander. Zonder dat het moet en zonder iets terug te verwachten. De ontvanger oefent in deze situatie met het ontvangen. Zonder iets terug te willen doen, of er andere verantwoordelijkheden aan te hangen. De deelnemers werden uitgenodigd om gedurende de retraite met Dana te oefenen; zomaar iets doen voor een ander. In mijn geval was ik eerst de ontvanger. 

We zaten in de meditatieruimte en zouden yoga gaan doen. Hiervoor had iedereen een matje en een zitkussen nodig. Ik had nog geen zitkussen. Een meisje zag dit en gaf het aan me. Met een glimlach. Dit deed meer met me dan ik vooraf had gedacht. Het is heel fijn als iemand je ziet en iets liefs voor je doet, merkte ik. Ook al is het iets simpels als een kussen voor je pakken, dat vijf meter bij je vandaan ligt. Wat ik verder merkte, is dat ik vanaf dat moment dat meisje lief vond en haar ook meer zag. Liefde die groeit door te delen.

Toen was ik een dappere gever. Ik zeg dapper, omdat ik dit deed voor iemand waar ik lichte antipathie voor koesterde. Soms heb ik dat, dat ik iemand al bij de eerste blik niet mag. Tegenwoordig erken ik dit gevoel en neem het serieus. In die zin, dat ik de persoon niet zelf opzoek. Mijn gevoel vertelt me iets en wellicht is daar een reden voor. Wel probeer ik een open vizier te houden en de persoon niet te veroordelen op het gevoel. Want mogelijk komt mijn voorgevoel slechts voort uit een eigenschap die ik bij de persoon zie, die ik niet leuk vind van mezelf. Het spiegeleffect. Natuurlijk heb ik daar nóóit last van, maar toch.

Enfin, de persoon in kwestie at aan dezelfde tafel als ik. Ik was eerder klaar dan hij. Opeens voelde ik het: dit was mijn kans om met Dana te oefenen. We wasten altijd zelf onze borden en bestek af, direct na het eten. Ik bood, meteen reagerend op mijn impuls, de persoon aan om zijn spullen ook af te wassen. Dat was akkoord en hij reageerde blij verrast. Door die reactie groeide mijn waardering voor deze persoon. En mijn zelfbeeld werd ook een beetje opgekrikt. Kijk mij nou eens lief doen voor de mensheid! En ook nog eens iemand waar ik weerstand tegen heb! Knap hoor. Na deze gulle actie van mij, merkte ik dat mijn gevoel bij de persoon echt was veranderd. Zijn dankbaarheid en vriendelijkheid zien, deed kennelijk een ander beeld van hem oplichten. De irritatieprikkels waren drastisch verminderd. En dat is toch voor iedereen fijn…

Door de aanmoediging aan het begin van de retraite en de mensen die hierop ingingen, werd Dana steeds normaler; een sneeuwbal-effect. Als je stond af te drogen, pakte je makkelijk ook even het bord van je buurvrouw mee. Of je bood je hulp aan, als je dacht dat deze gewenst was. De sfeer werd door al dat geven en blij ontvangen heel vriendelijk, liefdevol. Een lichte, ontspannen sfeer. Ter contrast: kijk eens hoe we soms met elkaar omgaan in het verkeer. Even haperen bij het stoplicht en er wordt getoeterd. Mensen die zich persoonlijk aangevallen voelen als een medeweggebruiker voor oponthoud zorgt. Voelen dat je allemaal mens bent en begrip hebben voor elkaars plussen en minnen, kan zoveel veranderen. Een beetje geven (van je tijd, je vriendelijkheid, …) geeft nog veel meer terug. Het mooie daarbij is dat het zich verspreidt. Toen ik het kussentje ontving van het meisje, kreeg ik ook zin om iets liefs te doen voor iemand. 

Geven uit het hart in een maatschappij waarin veelal geleerd wordt je af te sluiten voor anderen, kan lastig zijn. Je liefdevolle daad kan anders geïnterpreteerd worden. Bedenk je dan dat het gaat om jouw intenties. Jij gaf liefde, Dana. Wat die ander daarmee doet, is aan hem of haar. Daar heb jij geen invloed op. Wellicht, als diegene verder is in zijn leven, denkt deze nog eens terug aan jouw daad. En ziet dan wel jouw intenties. En geeft dan misschien het cadeau van liefde door. 

Voor info over Wake Up, kijk op: www.wkup.org.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *